Psychologia kliniczna zajmuje się badaniem zaburzonego zachowania. Jego genezą, symptomami oraz metodami postępowania, jeśli występują zaburzone nawyki, myśli lub popędy mogące być skutkiem czynników środowiskowych, poznawczych, genetycznych lub neurologicznych. Przy diagnozie specjalista skupia się na ocenie problemów natury psychicznej oraz specyficznym radzeniem sobie z nimi. Występują różne zaburzenia psychiczne: zaburzenia lękowe (lęk, napady paniki, fobie , zaburzenia stresowe pourazowe PTSD), zaburzenia nastroju (depresja, zaburzenie dwubiegunowe, a w skrajnych wypadkach samobójstwa), zaburzenia związane z przyjmowaniem substancji psychoaktywnych (alkohol, substancje pobudzające, halucynogeny) lub bardzo złożone problemy psychiczne, jak schizofrenia.
Generalnie dość łatwo rozpoznać osoby cierpiące lub zachowujące się dziwacznie, ale nie tak łatwo prędko zdefiniować konkretne zaburzenie. Poza tym, kto jest „nienormalny”? Ktoś kto odbiega od normy, czyli np. osoba opóźniona w rozwoju lub genialna jak Einstein czy Szekspir. Tak więc z punktu widzenia psychologii klinicznej chodzi o to, czy dane zachowanie jest nieprzystosowawcze i powoduje cierpienie danej osoby oraz pogorszenie jej funkcjonowania w sferze społecznej.